Thailand: Abhisit’s reform proposal unlikely to win government support
Share this on

Thailand: Abhisit’s reform proposal unlikely to win government support

Today, former Prime Minister and Democrat Party leader Abhisit Vejjajiva, announced his reform proposal entitled “Reform under a constitutional framework” (“ปฏิรูปภายใต้กรอบรัฐธรรมนูญ”). A complete transcript in Thai is available on his Facebook page. Below is a summarised translation (there are only so many buzzwords and political fluff that BP cannot stomach providing a full translation):

[NOTE: On translation, square brackets used to add words that are not in original Thai and strikethrough used to delete words that are]

Abhisit states his proposals will avoid three things:

1. Avoid additional accumulated loss of life of the people from the political conflict ( 1. หลีกเลี่ยงความสูญเสียชีวิตของประชาชนเพิ่มเติมจากความขัดแย้งทางการเมืองที่สะสมมา)

2. Avoid political changes that are not in accordance with the Constitution, namely avoid revolutions, coups ( 2. หลีกเลี่ยงการเปลี่ยนแปลงทางการเมืองที่ไม่เป็นไปตามรัฐธรรมนูญ คือหลีกเลี่ยงการปฏิวัติ รัฐประหาร)

3. Avoid so that Thai society does not pull the institutions that are above politics whether it is the monarchy or the courts to be the in circle/loop of conflict and to also do something so that in the future, [and so as to avoid that] Thailand does not have a place to stand; nothing to rely on ( 3. หลีกเลี่ยงที่จะให้สังคมไทยดึงเอาสถาบันที่อยู่เหนือการเมืองไม่ว่าจะเป็นสถาบันพระมหากษัตริย์ หรือศาล เข้ามาอยู่ในวังวนของความขัดแย้ง และทำให้ต่อไปในวันข้างหน้าประเทศไทยจะไม่มีจุดร่วม ไม่มีที่พึ่งทางใจร่วมกัน).

BP: So the court(s) and the monarchy are on the same level? The court(s) are political bodies? Don’t really want to get into a long critique of this (as this post will be long enough as it is), but below are some excerpts from Richard Posner, well-known legal theorist and law professor who is currently a judge of the United States Court of Appeals for the Seventh Circuit (Circuit Courts are one level below the Supreme Court):

A. A Constitutional Court Is a Political Court

The more the Supreme Court is seen, and perhaps sees itself, as preoccupied with polarizing, “hot button” constitutional cases, the more urgent is the question whether when deciding constitutional cases the Court should be regarded as essentially a political body (which is not to say that it is a party animal — “political” does not equal “partisan,” as I will explain), exercising discretion comparable in breadth to that of a legislature. The question is urgent in four respects. First, because the federal Constitution is so difficult to amend, the Court exercises more power, on average, when it is deciding constitutional cases than when deciding statutory ones. Second, a constitution tends to deal with fundamental issues, and more emotion is invested in those issues than in most statutory issues, and emotion influences behavior, including the decisions of judges. Third, fundamental issues in the constitutional context are political issues: they are issues about political governance, political values, political rights, and political power. And fourth, constitutional provisions tend to be both old and vague — old because amendments are infrequent (in part because amending is so difficult) and vague because when amending is difficult a precisely worded constitutional provision tends to become an embarrassment because it will not bend easily to adjust to changed circumstances, and circumstances change more over a long interval than over a short one. The older and vaguer the provision at issue, the harder it is for judges to decide the case by a process reasonably described as interpretation rather than legislation.

A constitutional court composed of unelected, life-tenured judges, guided, in deciding issues at once emotional and politicized, only by a very old and in critical passages very vague constitution (yet one as difficult to amend as the U.S. Constitution is), is potentially an immensely powerful political organ — unless, despite the opportunities that are presented to the Justices, they manage somehow to behave like other judges. A court is supposed to be tethered to authoritative texts, such as constitutional and statutory provisions, and to previous judicial decisions; a legislature is not — it can roam free. But the Supreme Court, when it is deciding constitutional cases, is political in the sense of having and exercising discretionary power as capacious as a legislature’s. It cannot abdicate that power, for there is nothing on which to draw to decide constitutional cases of any novelty other than discretionary judgment. To such cases the constitutional text and history, and the pronouncements in past opinions, do not speak clearly. Such cases occupy a broad open area where the conventional legal materials of decision run out and the Justices, deprived of those crutches, have to make a discretionary call.

Constitutional cases in the open area are aptly regarded as “political” because the Constitution is about politics and because cases in the open area are not susceptible of confident evaluation on the basis of professional legal norms. They can be decided only on the basis of a political judgment, and a political judgment cannot be called right or wrong by reference to legal norms. Almost a quarter century as a federal appellate judge has convinced me that it is rarely possible to say with a straight face of a Supreme Court constitutional decision that it was decided correctly or incorrectly. When one uses terms like “correct” and “incorrect” in this context, all one can actually mean is that one likes (approves of, agrees with, or is comfortable with) the decision in question or dislikes (disapproves of, disagrees with, or is uncomfortable with) it. One may be able to give reasons for liking or disliking the decision — the thousands of pages of Supreme Court Forewords attest this to any doubter — and people who agree with the reasons will be inclined to say that the decision is correct or incorrect.

BP: This piece, like with many others from various countries, makes the obvious point that the issues that a constitutional court decides on are often political in nature (even in Germany, discussion over the political nature of Constitutional Court decisions has also arisen). Courts in each country differ depending on the constitution and the role of the Court, but as we have seen in Thailand, the Constitutional Court has been playing a major role from dissolving political parties (and then choosing to apply a retroactive law allowing a ban of political executives) to rejecting the substantive elements of a constitutional amendment on the origin of Senate. It is nonsensical to call the courts, and the Constitutional Court in particular, as an institution above politics.

Abhisit continues:

In the 10 days that [I] have been working, I would like to thank all sides who have given me an opportunity to meet them and exchange ideas and all the [Thai] people who have shown interest including those who criticise, given their opinion (10 วันของการทำงาน ผมขออนุญาตขอบคุณทุกๆ ฝ่ายที่ได้โอกาสผมได้เข้าพบแลกเปลี่ยนความคิดเห็น แล้วก็ขอขอบคุณพี่น้องประชาชนที่ได้ให้ความสนใจ รวมทั้งทุกฝ่ายที่ได้วิพากษ์วิจารณ์ ให้ข้อคิดต่างๆ)… when I met with the Reform Now Network or as abbreviated RNN who gave me confidence that there are is a group who are ready to take responsibility in reforming the country who are not on either side of the political conflict (ที่นำมาสู่การนำเสนอแผนในวันนี้ และสิ่งที่ท่านทั้งหลายได้แลกเปลี่ยนกับผมนี้ จะอยู่ในแผนที่จะได้นำเสนอตรงนี้ เช่น การที่ผมพบปะกับกลุ่มเครือข่ายเดินหน้าปฏิรูปประเทศ หรือที่เรียกสั้นๆ ว่า RNN ก็ทำให้ผมได้มีความมั่นใจว่า เรามีกลุ่มคนที่พร้อมที่จะเข้ามารับผิดชอบการทำงานด้านการปฏิรูปประเทศอย่างต่อเนื่อง โดยไม่ได้ผูกติดอยู่กับการเป็นฝักฝ่ายทางการเมือง)….

Therefore, the plan I am offering today, I would like to summarize that if all sides agree with the conditions on offer or my plan, the country will be able to proceed forward with reform immediately. It is reform that doesn’t have any legal problems. It is a reform that is clear and continuous and major reforms will be completed within one and a half years ( ฉะนั้นแผนที่ผมจะนำเสนอในวันนี้ ผมจะขอสรุปเบื้องต้นก่อนว่า ถ้าทุกฝ่ายยอมรับข้อเสนอหรือแผนของผม ประเทศจะสามารถเดินหน้าปฏิรูปได้ทันที เป็นการปฏิรูปที่ไม่มีปัญหาในเชิงข้อกฎหมาย เป็นการปฏิรูปที่จะมีความชัดเจน มีความต่อเนื่อง และการปฏิรูปหลักๆ จะสำเร็จเสร็จสิ้นได้ภายในระยะเวลาประมาณ 1 ปีครึ่งฉะนั้นแผนที่ผมจะนำเสนอในวันนี้ ผมจะขอสรุปเบื้องต้นก่อนว่า ถ้าทุกฝ่ายยอมรับข้อเสนอหรือแผนของผม ประเทศจะสามารถเดินหน้าปฏิรูปได้ทันที เป็นการปฏิรูปที่ไม่มีปัญหาในเชิงข้อกฎหมาย เป็นการปฏิรูปที่จะมีความชัดเจน มีความต่อเนื่อง และการปฏิรูปหลักๆ จะสำเร็จเสร็จสิ้นได้ภายในระยะเวลาประมาณ 1 ปีครึ่ง)

BP: So if no legal problems does this mean that the Yingluck government can propose their own referendum too? Abhisit continues:

Point 2 : If all sides accept with my plan presented today then within 150-180 days, there will be a free, fair and honest election that will be accepted by all sides (ประการที่ 2 ถ้าทุกฝ่ายยอมรับตามแผนที่ผมเสนอในวันนี้ ภายในระยะเวลา 150 – 180 วัน เราก็จะมีการเลือกตั้งที่เสรี สุจริต เที่ยงธรรม เป็นที่ยอมรับของทุกฝ่ายได้)

3. If all sides accept my plan, there will be a neutral government in accordance with the law who come from the acceptance of all sides who can govern [and there can be] reform before election (3. ถ้าทุกฝ่ายยอมรับแผนนี้ เราจะมีรัฐบาลคนกลางตามกฎหมายที่เกิดขึ้นจากการยินยอมพร้อมใจของทุกฝ่ายมาบริหารจัดการขั้นตอนการปฏิรูปก่อนการเลือกตั้ง)

4. It will be a [temporary] government with a specific [purpose] in order to reform after the election for one year. This is what will happen if all sides follow my plan (4. เราจะมีรัฐบาลเฉพาะกิจ เพื่อการปฏิรูปหลังการเลือกตั้งที่จะมีอายุ 1 ปี นี่คือสิ่งที่เป็นสิ่งที่จะเกิดขึ้น ถ้าหากว่าทุกฝ่ายเดินตามแผนนี้)

I want to expand briefly. The stages are:

1. The first thing that must be done is eliminating all conditions that are obstacles to proceeding with the plan that will be acceptable to all sides and this must start with postponing the enactment of the royal decree regarding the election which will be done on May 6 or 8. (สิ่งแรกเลยที่จะต้องทำก็คือว่า ต้องขจัดเงื่อนไขใดๆ ที่จะเป็นอุปสรรคต่อการเดินหน้าแผนที่ทุกฝ่ายยอมรับซึ่งต้องเริ่มต้นด้วยการชะลอการตราพระราชกฤษฎีกาเลือกตั้งที่รัฐบาลตั้งใจจะทำในวันที่ 6 หรือวันที่ 8 ที่จะถึงนี้)

2. The EC must use the time to reform the electoral system by using the power that the EC has under the law to issue various regulations whether this is campaigning [or other things] (ประการที่ 2 กกต. จะต้องใช้เวลาในช่วงนี้ในการไปดำเนินการปฏิรูประบบบริหารจัดการการเลือกตั้งด้วยการใช้อำนาจที่ กกต. มีตามกฎหมาย กกต. ออกระเบียบ กำหนดหลักเกณฑ์ต่างๆ ไม่ว่าจะเป็นในเรื่องของการหาเสี)

3. The RNN together with the EC will have 15-30 days in order to institute clear, concrete conditions in order to establish an entity called the reform council. This will be the entity that will have the duty to prepare all country reforms. This entity must be free of politicians and political parties. They will clearly specify the issues that the reform needs to proceed and in order of importance, for example, what will be done first whether corruption, clearly specifying the time period it should take in reform on important issues and how long it should take to complete, and specifying the level of participation the parties of either side will have in reform (ประการที่ 3 เครือข่ายเดินหน้าปฏิรูปร่วมกับ กปปส. ใช้เวลาประมาณ 15 – 30 วัน จัดทำข้อเสนอที่เป็นรูปธรรมชัดเจนในเรื่องของการจัดตั้งองค์กรที่เรียกว่า สภาปฏิรูป ซึ่งจะเป็นองค์กรที่จะมาทำหน้าที่ในการจัดทำข้อเสนอเกี่ยวกับการปฏิรูปประเทศทั้งหมด ซึ่งจะเป็นองค์กรที่ต้องปลอดจากนักการเมือง และพรรคการเมือง กำหนดประเด็นที่จะต้องมีการดำเนินการปฏิรูปให้ชัด จัดลำดับความสำคัญเช่น จะทำเรื่องอะไรก่อน ไม่ว่าจะเป็นการทุจริต คอร์รัปชั่น การปฏิรูปการเมือง กำหนดกรอบเวลาให้ชัดว่า การปฏิรูปในเรื่องเร่งด่วนที่สุดนั้นต้องเสร็จภายในระยะเวลาเท่าไหร่ และก็กำหนดแนวทางที่จะให้ประชาชนในฝ่ายต่างๆ เข้ามามีส่วนร่วมในการปฏิรูปได้อย่างไร)

BP: There are many parts of the proposal which are going to be flat-out rejected by the government, but none more so than three. Who is RNN? Per an e-mail they sent on January 29 to members of the media, they call themselves “a coalition of various professional sectors and organisations”. The Nation :

Three days before the election, the Reform Now Network (RNN)….Chaiwat Satha-Anand, a professor at Thammasat University and a part of the network, said: “A dialogue should not include key stakeholders such as [former PM] Thaksin [Shinawatra], Yingluck and Suthep [Thaugsuban] , but we will instead use the majority’s voice to push for reform and pull all the stakeholders to get involved.”

Yesterday, the network held a press conference involving representatives from 60 professional sectors in Thailand, including academia, business, community, reform and development.

Among the 60 were Pheu Thai’s Jarupan Kuldiloke and Democrat Rachada Dhnadirek, which marked the first press conference where the opposing parties shared the same stage.

BP: It is currently led by the Permanent Secretary of Justice Kittipong. In case you think this is a pro-government group, Kittipong (along with the noted PDRC supporter and Permanent Secretary of Public Health) refused to attend a meeting with the Prime Minister earlier this week. Kittipong is the effective head of RNN. When you combine the PDRC and the RNN, you will easily get a majority who are in the anti-Thaksin side of politics. They will have complete control over reforms. This will be like 2007 all over again. The establishment can rewrite the rules of the game with no substantive input from reds and the pro-Thaksin party. No doubt, they will say that everyone should vote for the referendum and if they disagree with parts these can be changed later, but as we saw with the 2007 Constitution the Court has not allowed a pro-Thaksin party to change the Constitution.

Abhisit continues:

4. When the clear, concrete reform proposals they should be sent to a national referendum within 90 days in order to give people [the chance] to approve the reform proposals so they have legitimacy in a democracy and in order that the referendum will bind the government that will come into power after the referendum so they cannot go against the decision of the people (ประการที่ 4 เมื่อข้อเสนอเกี่ยวกับปฏิรูปมีความเป็นรูปธรรมชัดเจนแล้ว จะมีการนำข้อเสนอนี้ไปจัดทำประชามติ ซึ่งตามรัฐธรรมนูญ จะใช้เวลา 90 วัน เพื่อให้ประชาชน ให้ความเห็นชอบกระบวนการการปฏิรูป ให้การปฏิรูปมีความชอบธรรมในระบอบประชาธิปไตย และเพื่อให้การลงประชามตินี้มีผลผูกมัดรัฐบาลที่จะเกิดขึ้นหลังการเลือกตั้งว่า ไม่สามารถที่จะฝืนมติของประชาชน)

5. In addition to the reform giving legitimacy for the referendum, the 90-day referendum period will allow political parties to prove their sincerity in coming together to campaign for support of reform and it will be a period of time to create an atmosphere of an election being able to happen. This means in the period of the referendum it must be proved that all political parties are able to campaign regards to reform in all parts of the country without obstruction, with no violence (ประการที่ 5 นอกจากการปฏิรูปจะได้รับการสร้างความชอบธรรมจากการประชามติแล้ว กระบวนการประชามติ 90 วัน จะเป็นการพิสูจน์ความจริงใจของทุกพรรคการเมือง ในการที่จะต้องมาร่วมกันรณรงค์สนับสนุนการปฏิรูป และจะเป็นระยะเวลาที่จะทำให้การสร้างบรรยากาศของการที่จะมีการเลือกตั้งที่เรียบร้อยเกิดขึ้นได้ หมายความว่าในระหว่างการจัดทำประชามติ จะต้องมีการพิสูจน์ให้เห็นว่าพรรคการเมืองทุกพรรคสามารถออกไปรณรงค์เกี่ยวกับเรื่องการปฏิรูปได้ทุกพื้นที่ในประเทศไทยโดยไม่มีการขัดขวาง โดยไม่มีความรุนแรง).

6. This one is important. In order to create confidence of the referendum and the election, there must be a [temporary] neutral government with a specific purpose that comes into place with the acceptance of all sides who will manage the referendum on reform and the election, I propose that this government can happen once the [current] Prime Minister and Cabinet resigns or if Cabinet [Ministers] will not resign then the Prime Minister can shuffle the Cabinet to remove them and then [PM] resigns.

This will pave the way so we can have a neutral government and the neutral government must come into place by the appointment of the PM and the Cabinet by the Senate Speaker. The Senate Speaker must be confident that the appointment of the PM and Cabinet is one that is accepted by all sides including being accepted by the current government and the PDRC (ประการที่ 6 ข้อนี้สำคัญครับ การจะสร้างความมั่นใจในเรื่องของการจัดทำประชามติ และการเลือกตั้งต่อไป จำเป็นจะต้องมีรัฐบาลเฉพาะกาล คนกลาง ที่เกิดขึ้นบนความยอมรับของทุกฝ่ายมาบริหารการจัดทำข้อเสนอในเรื่องการทำประชามติ ในเรื่องการปฏิรูป และการเลือกตั้ง โดยผมเสนอว่ารัฐบาลนี้จะเกิดขึ้นได้โดยการที่นายกรัฐมนตรีจะต้องนำคณะรัฐมนตรีลาออกจากตำแหน่ง หรือในกรณีที่คณะรัฐมนตรีอาจจะไม่ลาออกจากตำแหน่ง นายกรัฐมนตรีสามารถปรับรัฐมนตรีออกจากตำแหน่ง แล้วตัวเองลาออกตาม เป็นการดำเนินการเพื่อให้เปิดทางไปสู่การเป็นรัฐบาลคนกลาง โดยรัฐบาลคนกลางนั้นก็ต้องมาจากการสรรหานายกรัฐมนตรี และคณะรัฐมนตรี ที่ประธานวุฒิสภาจะต้องเป็นผู้ดำเนินการ ประธานวุฒิสภา จะต้องให้ความมั่นใจว่า จะสรรหานายกรัฐมนตรีและคณะรัฐมนตรีนี้ที่ทุกฝ่ายยอมรับได้ ซึ่งรวมถึงเป็นที่ยอมรับของรัฐบาลชุดปัจจุบัน และกปปส.)

7. When this government comes [into power], they must understand that the government has limited powers. Their task is to administer until the election only. They have no powers… in amending laws at all because there is a legislative body which can only happen when there is an election and there are representatives of the people from an election, but a government with a specific purpose will have more flexibility than a the current government because they have no conflict of interest regarding the next election so should not be [against] the conditions of Section 181 in the Constitution. I am sure they will have flexibility in solving many problems, such as, the rice pledging scheme, problems about the gas price and other problems as currently the government in in a caretaker mode and cannot do as there are limits on its power (ประการที่ 7 เมื่อรัฐบาลชุดนี้เกิดขึ้นแล้ว ต้องทำความเข้าใจตรงกันว่า รัฐบาลนี้มีอำนาจจำกัด ภารกิจหลักคือการเข้ามาดำเนินการบริหารช่วงเปลี่ยนผ่านไปสู่การเลือกตั้งเท่านั้นไม่มีอำนาจในการตรากฎหมาย ไม่มีอำนาจในการแก้กฎหมายใดๆ ทั้งสิ้น เพราะไม่มีองค์กรนิติบัญญัติ ซึ่งจะเกิดขึ้นได้ก็ต่อเมื่อมีการเลือกตั้ง และมีตัวแทนของประชาชนที่มาจากการเลือกตั้งเท่านั้น แต่รัฐบาลเฉพาะกาลที่เกิดขึ้นนี้มีความคล่องตัวกว่ารัฐบาลปัจจุบัน เพราะเมื่อไม่มีส่วนได้เสียกับการเลือกตั้งที่จะมีขึ้นในครั้งต่อไป ไม่น่าจะเข้าอยู่ในใต้เงื่อนไขของรัฐธรรมนูญ มาตรา 181 ผมจึงมั่นใจว่า จะมีความคล่องตัวในการมาแก้ปัญหาหลายอย่าง เช่นปัญหาเงินจำนำข้าว เช่นปัญหาที่เกี่ยวข้องเกี่ยวกับการดูแลเรื่องค่าแก๊ส และเรื่องอื่นๆ ซึ่งปัจจุบันนี้รัฐบาลที่พ้นไปและอยู่เพียงรักษาการนี้ ไม่สามารถที่จะทำได้เพราะมีข้อจำกัดทางด้านอำนาจ)

BP: Section 181 of the Constitution sets out the following conditions for a Caretaker government:

(1) refraining from the exercise of power which resulting in the appointment or transfer of government officials holding permanent positions or salaries or of officials of State agency, State enterprise or any enterprise in which the State is a major shareholder or resulting in leaving such persons from the performance of their duties or offices or replacing other persons to replace him except by prior approval of the Election Commission;

(2) refraining from doing an act which results in the giving of approval to spend a budget reserved for emergency or necessity situation except by prior approval of the Election Commission;

(3) refraining from doing an act which results in giving approval of work or project or which the forthcoming Council of Ministers may be bound;

(4) refraining from using resources or personnel of State to do an act which may affect the result of a general election, and refraining from the violation of any prohibitions under the rules prescribed by the Election Commission.

BP: There is no special government exception. The government would have no more powers than the current caretaker government. Abhisit continues:

8. When the referendum is over, the reform process can proceed then a referendum can take place within 45-60 days and all political parties and all candidates will contest the election and it should be that all parties must affirm that they will support the work and will support the reform proposals after the election. If not, the regulations from the EC that have been issued before as mentioned should be considered [that the actions of those parties] as deception and those parties will be dissolved. Therefore, when the election is complete, the government in point 9, the government will have power to administer the country, but will be restricted to pushing the reform proposals of the reform committee and this should be done within one year of the election (ประการที่ 8 เมื่อมีการจัดทำประชามติเสร็จสิ้น เรียบร้อย กระบวนการปฏิรูปเดินหน้าได้ ก็จัดให้มีการเลือกตั้งตามรัฐธรรมนูญ คือภายใน 45 – 60 วัน โดยทุกพรรคการเมือง และผู้สมัครของพรรคการเมืองที่จะเข้าร่วมในการเลือกตั้งซึ่งควรจะเป็นทุกพรรค ต้องยืนยันว่าจะสนับสนุนการทำงาน และสนับสนุนข้อเสนอของสภาปฏิรูปหลังการเลือกตั้ง หากไม่ทำ ระเบียบที่ กกต. ออกตามที่ผมบอกก่อนหน้านี้จะถือว่าเป็นการหลอกลวง อันเป็นการกระทำผิดกฎหมายเลือกตั้ง มีโทษคือตัวบุคคลคือเพิกถอนสิทธิ์เลือกตั้ง และพรรคคือ ยุบพรรค
ฉะนั้นเมื่อเลือกตั้งเสร็จ รัฐบาลนี้ในประการที่ 9 ก็จะมีอำนาจในการบริหารราชการตามปกติ แต่ถูกผูกมัดว่าจะต้องผลักดันการปฏิรูปที่เสนอโดยสภาปฏิรูป ซึ่งจะต้องดำเนินการให้แล้วเสร็จ ภายในกรอบระยะเวลา 1 ปี แล้วจัดการเลือกตั้งใหม่)

Finally, there should be another election and things will be returned to normal. We will have politics after reform (และประการสุดท้าย ก็คือเมื่อมีการเลือกตั้งใหม่อีกรอบหนึ่งแล้ว ทุกอย่างก็กลับเข้าสู่สภาวะปกติที่เรามีการเมืองหลังการปฏิรูป)

BP: The thing that strikes BP is how non-serious Abhisit’s proposal is. Time constraints prevent a full critique, but seriously what was the point of the last 10 days? It appears a mere political charade. BP was willing to give Abhisit the benefit of the doubt, but he has shown his cards.

PDRC have rejected the proposal. The PDRC’s militant wing have rejected it. Government Ministers from Varathep, Surapong, and Chaturon have rejected it. Coalition partners Chart Thai Pattana is more polite just saying it will be difficult to achieve. Veerapat points out legal problems here (as summarized by the Bangkok Post here). No doubt the RNN will like how much power they are given and some key allies of the Democrats will like it, but the proposal is just a non-starter. It is not a matter of even tweaking the proposal. BP is unsure whether there is any point in the government providing a counteroffer (i.e suggest changes to parts) although BP would suggest the government puts its own plan on the table now and simply proceed with the election.